Larimar

Larimar bywa nazywany kamieniem morza i to skojarzenie decyduje o całej jego symbolice. Wzór przypominający pianę fal i błękit rafowej wody sprawiły, że w popularnych opisach przypisuje mu się wyciszenie, łagodność i swobodę wypowiedzi. Symbolika jest bardzo młoda – kamień nazwano w 1974 roku – więc nie stoją za nią żadne dawne lapidaria, lecz literatura ezoteryczna ostatnich pięćdziesięciu lat i turystyczna popularność wyspy.

W astrologii przypisuje się go Neptunowi, planecie wód, marzeń i wyobraźni, a przez nią znakom ryb i wodnika oraz żywiołowi wody. Neptunowi odpowiada w numerologii siódemka, liczba refleksji i poszukiwania. Litoterapia, nurt bez naukowego potwierdzenia, lokuje larimar w czakrze gardła, kojarzonej z mówieniem o sobie, i pomocniczo w czakrze serca – stąd opisy „kamienia spokojnej rozmowy”, powtarzane w niemal każdym poradniku.

Najczęściej przypisywane hasła to:

• spokój – kamień wyciszenia i odpoczynku;
• kreatywność – wiązany ze swobodą wyrażania siebie;
• równowaga – symbol godzenia emocji z rozsądkiem.

Osobnym wątkiem jest legenda atlantydzka. W kręgach ezoterycznych larimar bywa utożsamiany z „niebieskim kamieniem”, który według popularnych proroctw z pierwszej połowy XX wieku miał zostać odnaleziony na Karaibach jako ślad zatopionej cywilizacji. Zbieżność miejsca odkrycia z tą przepowiednią rozpaliła wyobraźnię i przylgnęła do kamienia handlowa nazwa „kamień atlantycki”. To oczywiście opowieść, nie fakt – ale bardzo skutecznie napędza sprzedaż.

Pierwszy epizod w dziejach larimaru zakończył się niepowodzeniem. W 1916 roku ksiądz Miguel Domingo Fuertes Loren, pracujący w prowincji Barahona, wystąpił do władz o pozwolenie na wydobycie nieznanego niebieskiego kamienia znajdowanego w tamtejszych górach. Wniosek odrzucono, a sprawa poszła w zapomnienie na blisko sześćdziesiąt lat. Kamień pozostał lokalną ciekawostką, zbieraną przez mieszkańców na plażach jako gładkie, błękitne otoczaki.

Ponownego odkrycia dokonali w 1974 roku Dominikańczyk Miguel Méndez i pracujący na wyspie wolontariusz Korpusu Pokoju Norman Rilling. Zbierali otoczaki u ujścia rzeki Bahoruco, a potem, idąc w górę jej biegu, dotarli do pierwotnego źródła: żył wypełniających pustki w skałach wulkanicznych na zboczu góry. Nazwę ułożył Méndez z imienia córki Larissy i hiszpańskiego słowa mar – tak powstał najmłodszy kamień jubilerski o rozpoznawalnej marce.

Kopalnia Los Chupaderos w Los Checheses stała się gospodarczym sercem regionu. Górnicy pracują na własny rachunek, sprzedając urobek pośrednikom w Barahonie, skąd kamień trafia do szlifierni w Santo Domingo i dalej na cały świat. Wraz z rozwojem turystyki larimar stał się jednym z symboli wyspy, obok dominikańskiego bursztynu z Kordyliery Septentrionalnej – oba mają w stolicy własne muzea i oba są masowo podrabiane na straganach.

Ponieważ złoże jest jedno i wyraźnie się wyczerpuje, w ostatnich latach coraz częściej mówi się o certyfikacji pochodzenia i o ochronie tej niszy przed imitacjami. Ceny najlepszego materiału – jednolicie ciemnoniebieskiego, z czytelną białą siatką – rosną szybciej niż w przypadku wielu popularniejszych kamieni, a kolekcjonerzy traktują duże, czyste kaboszony jak lokatę. Historia tego kamienia liczy pół wieku, a już zbliża się do końca dostępnych zasobów.